Afgelopen vrijdag had ik ongesteld moeten worden maar het kwam niet. Bijzonder, gezien ik al jaren constant ben en soms een dag eerder of later ongesteld kan worden. Ook na hormoon behandelingen tot nu toe. De zwangerschaps test gaf negatief aan. Zaterdag niks, zondag niks en ook op zondagavond was de zwangerschapstest nog steeds negatief. Ja het kan, maar hoe groot is die kans? Ik heb me suf gegoogled en ben verhalen tegen gekomen van vrouwen met hetzelfde probleem. Een ongesteldheid die niet komt na een IVF behandeling terwijl je niet zwanger bent. Dan maar aankijken. Maandag kwam er nog steeds niks en toen heb ik het IVF centrum maar gebeld. Zelfde verhaal als ik al gevonden had. In de rustmaand kan het zo zijn dat de ongesteldheid ineens uit blijft. Ook bij mij? De constante factor zelve? Ja dus. Dinsdagochtend nog steeds niks. Nee, op het werk moest het gebeuren maar ik was gewapend met OB. Jammer. Het kleine beetje hoop wat ik nog had was ook verkeken.

Nadat de terugplaatsing van twee embryo's was gedaan had ik een goed gevoel over deze IVF behandeling. Helaas verdween dat gevoel een week later. Ik kreeg enorme twijfels. Waarom, weet ik niet, er waren geen fysieke signalen die duiden op dat er iets mis was. Maar ook geen fysieke signalen die er op duiden dat het het juist goed zat. Puur intuxeftief voelde ik aan dat het niet goed zat. De dag voor mijn NOD kon ik me niet meer goed concentreren op mijn werk. De druk die ik altijd onderin mijn buik voel voordat ik ongesteld wordt was duidelijk aanwezig. Maar mijn borsten waren tevens erg opgezet en gespannen. Iets wat ik nooit heb voor een ongesteldheid. Deze dubbele signalen waren erg verwarrend maar gaven ineens wel weer hoop. Ik kon het niet laten om er s'avonds een zwangerschapstest tegen aan te gooien. Na een tijdje knipperen stond er overduidelijk "niet zwanger". Mijn eerste reactie was dat ik vast toch te vroeg had getest. Ontkenning is een typische reactie als je iets niet wil geloven.

Op 5 november in de ochtend werd ik ongesteld. Ik had me een beter resultaat kunnen wensen op Eva's verjaardag. Ik heb het IVF centrum direct opgebeld en het resultaat door gegeven. Daar hoorde ik dat ik pas in januari weer in aanmerking zou komen voor een terugplaatsing van xe9xe9n of beide cryo's die uit deze IVF zijn gekomen. Tussen kerst en oud en nieuw doen ze geen terugplaatsingen en iedereen die tussen 3 en 20 december ongesteld wordt moet een maandje wachten. En uitgerekend op 3 december verwacht ik ongesteld te worden. Dikke, dikke pech maar ach we zijn ondertussen alweer een jaar bezig dus een maandje wachten kan ook wel weer.

Ik baal dat het deze keer allemaal zo moeilijk gaat. Dat we Eva al hebben verzacht de pijn wel. Ten eerste omdat we dolgelukkig zijn met onze kleine dame en ten tweede omdat we weten dat we wel middels IVF kinderen kunnen krijgen. Het baart me zorgen dat we nu nog maar xe9xe9n behandeling tegoed hebben. Maar omdat ik extra ben verzekerd zal ik toch eens navraag doen of er nog een vierde of vijfde vergoed wordt. In de basis verzekering staat bij mij ook nergens dat IVF vergoed wordt en tcoh wordt het vergoed. Dus wie weet. Maar we gaan eerst eens nadenken wat we zelf willen. Hoe lang we hier nog mee willen door gaan.

Ik berust in dit resultaat. Ik heb nog steeds hoop en vertrouwen in dat we het ook zonder kunnen. Ook al zijn we al ruim 7 jaar bezig. Er is toch niks bij ons allebei gevonden? Hoop doet leven en ik ben een rasoptimist

En voor je het weet zijn we alweer een week verder. De punctie is weer achter de rug en ook de terugplaatsing. De punctie was deze keer het meest pijnlijk van alle keren. Aan de rechter kant moesten ze zo hard in mijn buik drukken om de follikels goed te kunnen bereiken dat mijn darmen in een kramp schoten… even pauze… Uiteindelijk hebben ze 12 eitjes kunnen oogsten. Een dag later kon ik bellen voor het resultaat en gelukkig waren er van de 12 6 bevrucht. De dag er na vond de terugplaatsing plaats en hebben we weer gekozen voor twee embryo's. Het waren op dat moment nog vier celligen en ze konden nog weinig melden over eventuele cryo's.

Ik heb er deze keer een goed gevoel over. Misschien wel omdat het deze keer allemaal zo vlot verliep vergeleken met de tweede IVF poging. Of misschien omdat alles deze keer gewoon klopt? Wel ben ik echt bekaf. Na de terugplaatsing ben ik mijn bed in gedoken om bij de komen van de spanningen. En ik ben nog steeds erg moe. Ben overigens ook niet 100% in vorm. Last van een opgezette maag en darmen. Het rommelt en doet maar daar van binnen. Ook weer last van obstipatie maar volgens mij heb ik dat elke keer gehad na een IVF behandeling. En zelfs een beetje verkouden. Ik moet nu nog drie keer spuiten met Pregnyl en vrijdag is de laatste keer. Dan zit de hormoonkuur er weer op en kan ik rustig verder afwachten.

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik hier voor het laatst ben geweest. Ondertussen gaat het prima met me, zwanger ben ik echter nog steeds niet. In augustus stond nog een cryo terugplaatsing gepland maar deze heeft helaas de ontdooiing niet overleefd. Vervolgens hadden we in september een vakantie geboekt waardoor we nog even moesten wachten op de eerstvolgende IVF. Maar nu is het dan eindelijk zo ver. Na een week een cocktail aan hormonen (Puregon, Menopur en Orgalutran) te hebben gebruikt zijn ze deze keer wel tevreden over de follikel ontwikkeling. De follikels groeien deze keer als kool en ik heb er in totaal al 7 boven de 17mm. In totaal heb ik iets van 20 follikels dus wie weet wat het deze keer gaat opleveren. Aanstaande dinsdag staat de punctie gepland.

Net als de andere keren reageer ik prima op de hormoonkuur. Mijn buik is alleen wel een beetje beurs omdat ik deze keer vaker en meer heb moeten prikken. Maar ik klaag niet, ik weet waar ik het voor doe. Wat zou het mooi zijn als het deze keer wel lukt. Precies op de verjaardag van Eva is namelijk mijn NOD. Dat zou toch een mooi kado zijn?!

Het heeft niet zo mogen zijn. Afgelopen vrijdag tijdens een weekendje kamperen werd ik wakker met de o zo onwenselijke verkleuringen in het ondergoed. Een paar druppels maar. In eerste instantie hechte ik er niet zo veel waarde aan. Omdat het niet echt los barste heb ik er later op de dag nog een zwangerschapstest tegen aan gegooid maar het bleef helaas bij xe9xe9n streepje. Negatief. Dat was duidelijk. Balen. Echt enorm. Maar dat was het dus. Ik ben acuut gestopt met de hormoonbolletjes. Formeel had ik deze nog moeten gebruiken tot en met zaterdag en er was zelfs aangegeven dat ik daardoor later ongesteld zou kunnen worden. Maar het kondigde zich veel eerder aan dan verwacht.

Vanochtend heb ik contact opgenomen met Voorburg en verteld dat de poging was mislukt. Nu moet ik een maand rust houden om van de hormoonbehandeling te herstellen. Pas daarna mag de cryo terug geplaatst worden. Dat was ook even balen, had werkelijk gehoopt dat dat deze cyclus nog zou kunnen. Niet dus. Maar ik sla me er wel weer doorheen.

Het gaat goed met mij! Na de terugplaatsing van de twee emmy's heb ik nog wel even last gehad van een opgezette buik. Tijdens de echo hadden ze gezien dat ik nog veel vocht vast hield van na de punctie. De verklaring voor het gevoel van het hebben van een baksteen in de buik. Gelukkig is dat ondertussen weg gexebbt. Tevens hebben ze de afgelopen maandag verteld dat de innesteling binnen twee xe0 drie dagen plaats zou vinden. En natuurlijk ga je dan letten op fysiek signalen die daarop kunnen wijzen. Ik heb een paar van die misselijkheids wegtrekkers gehad afgelopen woensdag… Zou het? Hoop doet leven.

Ondertussen ben ik al een dikke week aan de "bolletjes". In tegenstelling tot bij de eerste IVF waar ik drie maal Pregnyl moest spuiten, moet ik nu twee weken lang vaginaal hormonenbolletjes in brengen. xc9xe9n keer voor het slapen gaan, en xe9xe9n keer een half uur voor het opstaan. En het gaat goed tot nu toe. Maar wat een smurrie geeft dat spul zeg. Af en toe heb je het idee dat alles er weer uit is gekomen. Zal blij zijn als het er op zit!

En dan vandaag een niet verwachte mededeling. Afgelopen maandag werd ons verteld dat ze de kans zeer minimaal achten dat er nog embryo's uit zouden komen om in te vriezen. Maar dan vandaag toch nog het goede nieuws dat er zich xe9xe9n goed heeft doorontwikkeld! Ja, daar wordt je toch weer blij van al hoop je er geen gebruik van hoeven te maken.

Vanochtend gelijk het IVF centrum gebeld en ze snapten er niet veel van dat wij niet terug gebeld waren, te meer omdat er vandaag om 15:15 uur een terugplaatsing was gepland. Aha, een terugplaatsing, das natuurlijk al goed nieuws! Even later alsnog het lab gebeld en daar kreeg ik te horen dat er van de 11 eitjes 9 bevrucht waren geraakt. Helaas waren er drie "overbevrucht", maw te veel zaadcellen naar binnen gedrongen, en die hebben ze weg moeten doen. Er waren er in ieder geval gisteren nog drie goed bevruchte eicellen over en ze moesten nog even zien hoe het er vandaag voor stond.

Om 15:00 uur heb ik op mijn werk de laptop dicht geklapt om niet meer terug te keren voor vandaag. En omdat ik nagenoeg naast het IVF centrum werk stond ik 5 minuten later in de wachtruimte. Manlief kwam op de seconde aanhollen en we konden gelijk door naar het lab. Daar werd ons uitgelegd dat er eigenlijk nog maar twee goed bevruchte eicellen waren over gebleven van ieder 7 cellen. De rest was minder goed gedeeld en liep achter op schema. En toen kregen we de keuze voorgeschoteld die we gelukkig thuis reeds hadden besproken. We besloten mee te gaan in het voorstel van de deskundigen en hebben allebei terug laten plaatsen! Van de rest van de eicellen gaven ze aan dat er zeer waarschijnlijk geen xe9xe9n zou overblijven om in te vriezen. Prima. En met het risico op een tweeling in het vooruitzicht mag ik de komende twee weken lekker op mijn twee emmy's broeden

Ik snap er niks van… We zouden het weekend terug gebeld worden met de uitslag wel/geen bevruchting maar we hebben helemaal niks meer gehoord. Zelfs toen ik vandaag ben gaan bellen heb ik ze niet kunnen bereiken. Morgen zou de terugplaatsing al moeten zijn… Wat nu?

Het was even chaotisch gisteren. Voor de zekerheid hadden we nog even contact opgenomen met Voorburg met de vraag of Eva bij de punctie aanwezig mocht zijn. Dat wilden ze bij voorkeur niet en dan zit je ineens met een praktisch probleem. Waar breng je haar onder op een dag dat ze niet naar de creche gaat en zowel vrienden als familie allemaal aan het werk zijn? Dan maar een collega SMS 'en die bij het IVF centrum in de buurt woont maar daar kwam geen reactie op terug. Aangezien ik hem de laatste dagen ook niet meer had gezien vermoedde ik dat hij met vakantie was. Uit het niks kwam gisteravond nog een vriend van ons langs waarvan de relatie net verbroken was. Na een emotioneel gesprek toch maar gevraagd of Eva bij hem terecht kon in de ochtend maar ook hij moest aan het werk. Dan bleef er nog maar xe9xe9n optie over en dat was mijn buurvrouw die ook altijd op vrijdag vrij is. Ze had al aangegeven dat het kon maar dan moest ze wel haar plan om naar haar ouders te gaan aanpassen. Ja, dat vindt ik dan ook weer sneu maar aangezien we alle mogelijkheden al hadden geprobeerd heb ik het haar toch maar gevraagd. Het is een schat van een mens en speciaal voor mij heeft ze haar bezoek vervolgens uitgesteld.

Rond 10:30 uur waren we present in Voorburg. Manlief mocht eerst langs het lab voor zijn productiewerk maar dat kwam er niet van ivm de warmte een te lage bloedsuikerspiegel. Om een hypo te voorkomen is hij eerst maar wat gaan eten en pas na de punctie heeft hij een nieuwe poging gedaan. De punctie ging net als de eerste keer vlot maar was deze keer wel wat pijnlijker. Met een dosis Dormicum in mijn lijf heb ik de ingreep wel weer goed doorstaan. 11 eitjes hebben ze uit me weten ze plukken. Ook het zaad was in orde en toen kon ik met mijn suffe kop weer naar de auto waggelen. Nu ben ik erg moe en met die warmte kan ik toch niks anders doen dan lekker uitrusten de rest van de dag. Manlief heeft Eva net nog in bed gestopt en is weer gaan werken.

Morgen wordt ik gebeld met de uitslag of er een bevruchting is opgetreden en aanstaande maandag vindt naar verwachting de terugplaatsing plaats.

Na mijn afspraak afgelopen maandag werd besloten dat ik een mix van Puregon en Menopur moest gaan spuiten. De uitslag van de LH waarde gaf aan dat ik nog niet echt in de buurt van een eisprong zat. Vervolgens netjes zitten spuiten met ook nog eens de pech dat ik niet voldoende Puregon had gisteravond… oeps, even verkeerd ingeschat. Maar gezien de pijn in mijn borsten en de spanning in mijn bekken had ik het gevoel dat er wel wat aan het gebeuren was.

Vandaag had ik dan ook de zoveelste echo en nu bleek dat mijn follikels in een groeispurt waren gekomen. Dinsdag nog gemiddeld 14mm in doorsnee, nu was dat ruim boven de16mm met zelfs een aantal van 21mm. Omdat het in een keer wel heel snel was gegaan kreeg ik gelijk maar een "eisprongremmer" toegediend! Vannacht mag ik om 01:00 uur de Pregnyl spuit er in zetten en op vrijdagochtend vindt de punctie plaats.

Tot nu toe ben ik er lekker relaxed en rustig onder geweest maar met het naderen van de punctie voel ik de spanningen al een beetje komen. Al duurt het nog zo kort, het idee van naalden dwars door je baarmoederwand is nou eenmaal niet erg prettig. Ok, nog een keer diep ademen en ontspan, het is niet anders.